Bloemendaal D - Spire A: 3 - 2 (12 maart 2000)
Vandaag kon het gaan gebeuren. Zouden we onze stijgende lijn,
van na de winterstop en voor de Krokusvakantie, weten vast te houden?
Zo ja, dan liggen er wellicht drie punten in het verschiet als beloning.
We beginnen aan de wedstrijd en al snel blijkt dat wij inderdaad niet de
mindere zijn van onze tegenstander. Sterker nog, wij begeven ons met een
hogere frequentie voor hun goal dan zij zich voor het onze.
Enfin, na een tiental minuten van weergaloze aanvallen en voldoende
onbenutte kansen (niet in de minste plaats van ondergetekende) drukken wij
een punt: 1 - 0. Loon naar werken! Proficiat Huib, een fabelachtig
doelpunt. Hier blijft het zeker niet bij, denken wij allen en even later
kan er inderdaad weer een bal uit het doel gevist worden. Wederom is het
niet ons doel waarin gevist moet worden: 2 - 0! Michael, gefeliciteerd met
deze wonderschone, diagonale streep (fraai op de plank). De keeper had 'm
aan de andere kant verwacht (ik trouwens ook, dus schrok 'r best wel een
beetje van).
Hierna valt Jan uit en Hans in (voor Jan dus). Jan z'n kuit zit vast, een
spier waarvan hij last heeft speelt 'm parten. Kort overleg tussen Jan en
een medespeler (kweeniemeerwie) en 't komt tot de volgende diagnose:
vochtgebrek. Er wordt geadviseerd hier in de derde helft iets aan te doen.<
Met deze luxe stand gaan we de rust in. Gedurende dit intermezzo wordt er
over en weer wat gepraat en geniet ik van een heerlijk sappige mandarijn,
meegekregen van mijn moeder die op bezoek is.
Tien minuten later, einde rust, begin tweede helft. We beginnen deze
tweede helft in ongewijzigde samenstelling, Jan blijft achter op de bank.
Het spel gaat nu gelijk op, dit wil dus zeggen dat Spire en Bloemendaal
evenveel kansen hebben.
Na enige tijd wordt er achterin, bij een spelhervatting van ons, een kleine
fout gemaakt. Dit wordt hard afgestraft door de tegenstander: 2 - 1.
De tegenstander vind in dit doelpunt inspiratie, immers de wedstrijd ligt
weer open. Ze gaan ervoor, ze ruiken nog een doelpunt. Dan komt het, een
door ons wat minder gelukkig ingeslagen uitbal komt in de stick
van een tegenstander terecht. Een juiste inschatting van deze tegenstander,
die deze bal na interceptie handig onze cirkel in slalomt en poogt af te
ronden met een schot op ons doel. Wouter redt, maar de bal springt van
zijn legguard af en komt weer in de stick terecht van de handige
slalom-specialist. Deze keer faalt hij niet. 2 - 2, helaas.
De stand is gelijk! Wat nu ? Gaan we schrikken ? Gaan we (teveel) praten ?
Of gaan we ervoor, de hoofden fier omhoog?
Het spel begint. Huib slaat hard, gecontroleerd en fraai op doel, hij
raakt de keeper. Huib slaat wederom hard, gecontroleerd en fraai op doel
en hij raakt weer die keeper. Knut slaat hard, gecontroleerd en fraai op
doel, een rebound, maar ook hij raakt die keeper. Staat ons vizier niet
scherp? Nee, het is die keeper die steeds redt, waar een andere keeper
een of meer van die ballen had doorgelaten.
Willen die ballen van ons er bij Spire nu niet in? Gaan we gelijkspelen na
die 2 - 0 voorsprong? Nee, natuurlijk niet, na een fraaie pass van Bas
ziet Knut wederom een kans om hard op doel te schieten. De bal dreigt
voorlangs te gaan, maar gelukkig sta ik daar nog bij de tweede paal
(sorry Carl) die bal op te wachten en met een kleine beweging van de
armen ligt-ie erin: 3 - 2!
We zijn drie punten rijker.
Marcel Meijler
De Stinkende Emmer, 17 december 1999
Beste tafelgenoten, of, beter gezegd, teamgenoten, lotgenoten,
deelgenoten of anders dan toch wel bedgenoten,
Men kan zich afvragen welk doel deze speech dan wel dient want dit
Veteranen D is bepaald niet gewend te luisteren.
Welnu, wij hebben allemaal kunnen constateren dat onze voorhoede het
doel weleens voorbijschiet, het middenveld weleens wat minder
doelgericht optreedt en dat de achterhoede het doel niet altijd dicht kan
houden. Daarnaast mag ook het soms ombedoelde en soms het juist wel
doelgerichte fluiten van sommige scheidsrechters niet onvermeld worden
gelaten als oorzaak van de huidige plaats op de ranglijst die overigens
niemand interesseert omdat dat geen doel dient.
Leidt dit tot treurnis of zelfreflectie? Nee! Integendeel.
Vol vrolijkheid en optimisme zien wij deze laagst mogelijke stand van
zaken juist als een grote vooruitgang! Er is zelfs gerechtvaardigd
optimisme dat wij volgend jaar, ondanks de aanwezigheid van
scheidsrechters, toch een wedstrijd zullen gaan winnen! De scores
zouden zijn immers sterk in opgaande lijn. Van 12-0 tegen, via 8-0 en
6-0 naar de stabiele toestand van 2-0 tegen, of met onbedoeld
doelgericht ingrijpen van een scheidrechter ook nog weleens 3-0 tegen.
Dit is allemaal een onbedoeld bijverschijnsel van het beleid van de
captain die nu zijn brilliante strategie om een hecht team te smeden zijn
doel misschien voorbij ziet schieten.
Ik bedoel natuurlijk niet dat het aan het doel of de keepers zou liggen. Ze
waren gewoon alleen niet gewoon onbedoelde doelpogingen op hun doel
te moeten pareren. Ook stortten zij zich niet doelloos maar juist
doelbewust in elke doelworsteling met als doeleinde een alsdan reeds
onzichtbaar of ontraceerbaar geworden bal uit hun doel te houden zonder
angst het doelwit te worden van de eerder in deze onbedoelde speech
bedoelde negativistische gedachten die immers geen enkel doel zouden
dienen als zij waren bedoeld zoals hierboven dus niet werd bedoeld.
Want ik bedoel dus dat uit het bovenbedoelde blijkt dat al die
tegendoelpunten eigenlijk onbedoeld waren en slechts resultaat van
toevalligheden die zich weliswaar afspeelden voor het doel maar bepaald
niet in onze bedoeling lagen.
Nee mijne heren en dames ook, voorzover nog wakker gebleven, onze
doelverdedigers waren niet doelbewust bezig doelpunten in hun doel te
laten maken noch heeft het in hun bedoeling gelegen als doelmannen tot
doel van de doelslagen te worden die die ene scheidsrechter, ik bedoel
natuurlijk die ene en doel niet op die andere, soms onbedoeld en soms
juist weer wel bedoeld, toekende met als doel de door "het doel heiligt de
middelen" denkende doelverdedigers op illegale doch bedoelde wijze
voorkomen doelpogingen alsnog gelegenheid te geven doel te treffen.
Ook bedoel ik niet als oorzaak van onze stand op de ranglijst het
onvermogen van onze aanval die zonder duidelijk doel naar voren trekt
in de hoop het doel van een tegenstander te vinden en dan na onbedoeld
mislukte doelpogingen te doen alsof zij wel degelijk de bedoeling
hebben gehad doelgericht op te treden in een doelloze poging ons
doelgemiddelde doelgericht te doen stijgen.
En ik bedoel ook niet de doeltreffende aanwijzingen van de midvoor die
helaas wegens jarenlang overmatig wodkaverbruik verplichte
nuchterheid moet ondergaan en daar nu al wekenlang geblesseerd van is.
Weliswaar scoort hij slecht voor open doel maar hij weet anderen
doelgericht tot doelpogingen op te roepen welke hij dan vervolgens zelf
in de rebound afrondt.
Ik bedoel deze keer ook niet de aanvaller die zich zozeer bezighoudt met
de bestudering van sterren en planeten dat hij onlangs zelf planeet is
geworden en nu als planeet, ik citeer de sterrenwacht, "7973 Koppeschaar (1344 T-2)"
tussen Mars en Jupiter rondcirkelt. (Ik neem aan dat de bewoners van die
planeet niets gevraagd is.) Wij zien hier dus slechts
een atavar, pardon avatar, van hem, een geestverschijning. Hoe het dan
ook moge zitten, deze dualistische situatie vormt natuurlijk wel een
aannemelijke verklaring zijn voor het doelloze van zijn recente
doelpogingen.
Kortom, voor wie nog niet begrijpt wat ik bedoel: ik bedoel niet die maar
die andere spelers, namelijk die welke eerst niet werden bedoeld maar nu
wel aan het doel beantwoorden.
En zo stel ik voor deze doelloosheid maar te vergeten en het glas te
heffen opdat het doel van deze avond niet zijn doel voorbij zal gaan
schieten.
Op het doel!
Carel Verhoog
Terug naar ASTRONET's home page